Ervaringsverhaal van Martin (72 jaar)
In maart 2023 begon het met rusteloze benen en een onbestemd gevoel. De volgende ochtend voelde ik mij duidelijk niet goed. Mijn partner zag dat mijn mond scheef hing en nam direct contact op met de huisarts. Kort daarna werd ik met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Onderzoek bevestigde dat ik een herseninfarct had doorgemaakt.
De linkerzijde van mijn lichaam viel grotendeels uit: mijn gezicht, arm en been functioneerden niet meer en ook mijn spraak was aangedaan. Ik kreeg direct medicatie, die vermoedelijk verdere schade heeft beperkt. Na enkele dagen intensieve bewaking kon ik starten met revalidatie.
Vanaf het begin werd er veel geoefend. Eerst in bed, later steeds actiever. Door dagelijks te trainen, ook buiten de therapiesessies om, boekte ik langzaam vooruitgang. Na enkele weken kon ik het ziekenhuis verlaten en volgde verdere revalidatie. De begeleiding was intensief en gericht op zowel lichamelijk herstel als het omgaan met de mentale en emotionele gevolgen van de beroerte.
Naast fysiotherapie kreeg ik ook ondersteuning bij mijn spraak en bij het opnieuw oppakken van dagelijkse activiteiten thuis. Ik leerde omgaan met mijn beperkingen, zonder alles op te geven wat belangrijk voor mij is. Klussen, tuinieren en bezig zijn met mijn handen bleven mogelijk, zij het in een aangepast tempo.
De emotionele impact was groot. Verdriet, frustratie en woede horen erbij. Ik heb geleerd die emoties toe te laten en te accepteren. Soms lukt iets niet, of kost het veel energie. Een stap terugnemen en het later opnieuw proberen helpt dan vaak. Successen, hoe klein ook, geven moed om door te gaan.
Niet alles is teruggekomen. Sommige dingen kosten blijvend meer moeite en niet alles wat ik vóór de beroerte kon, lukt nog. Toch kan ik zeggen dat ik weer veel zelfstandigheid heb herwonnen. Wat daarbij enorm helpt, is de steun van mijn naasten. Hun betrokkenheid en eerlijkheid geven kracht en houvast.
Mijn advies aan anderen die dit meemaken: blijf oefenen, maar luister ook naar je lichaam. Vaak is er meer mogelijk dan je denkt, zolang je op tijd rust neemt. Herstel is geen rechte lijn, maar elke stap vooruit telt.
Ervaringsverhaal van Lien (60 jaar)
De grootste verandering is dat de spontaniteit uit het leven verdwijnt.
Je kunt niet meer leven naar behoefte of op ingeving. Prikkels verdelen, energie verdelen – dat is ontzettend moeilijk als je voorheen voluit leefde en niets te gek was.
Ondanks het volgen van alle ‘aangeleerde protocollen’ kan ik plotseling overvallen worden door extreem energieverlies. Dat is frustrerend. Het feit dat dit niet altijd te herleiden is, maakt het extra zwaar en brengt je telkens opnieuw terug bij het proces van acceptatie.
Ook op het werk blijft het een uitdaging om mijn eigen grenzen te bewaken, zeker in de hectiek van alledag.
Tip
Neem een collega in vertrouwen die dichtbij je staat en bekend is met jouw signalen van overbelasting. Samen leren herkennen wanneer het stoplicht op oranje of rood springt, helpt om functioneren beter te doseren.
Wat het mij ook bracht
Ik heb veel geleerd over mezelf. Daarnaast heeft dit proces de wereld van ACT voor mij geopend; een echte verrijking voor het leven. En ik heb opnieuw mogen ervaren hoeveel liefde en steun mij omringt.
Ondanks een ‘slecht hoofd’ ben ik een gelukkig en rijk mens.